قصه ی غم انگیز آدم هایی که دنیایشان تووی گوشی هایشان خلاصه می شود...

 

مِنوی گوشی ام را ورق می زنم.

اینستا مسیج، کیک، وایبر، واتز اپ، لاین، وی چت، اسکایپ، تانگو و...

همه ی این ها یعنی آدم هایی هستند هر گوشه ی دنیا که برایمان عزیزند، آدم هایی که یکی یکی بدرقه شان کردیم به دورترین جاهای دنیا و هی پشتِ گیت های سردُ غمبار فرودگاه لبخندهای الکی زدیم تا مبادا دم رفتن دلشان بیشتر بگیرد و بعد خودمان مسیر طولانی فرودگاه امام تا خانه را اشک ریختیم.

همه ی این ها یعنی چقدر توی این دنیای واقعی دوست هایمان دارند مجازی می شوند، چقدر دور می شوند از ما. یعنی باید فکر کنیم آخرین باری که دستشان را گرفتیم کی بود، باید نگاه تقویم کنیم و ببینیم کی درست یک سالُ ده ماهُ دو روز می شود که ندیدیمشان و این ترانه ی بنیامین را بگذاریم و زار بزنیم.

یعنی هی باید بگردیم جدیدترین نرم افزارها را پیدا کنیم تا مبادا از دوستی بی خبر بمانیم، حواسمان باشد مثلن شیوا وی چت دارد یا واتز اپ؟ ببینیم صدای محمد با وایبر بهتر ردُ بدل می شود یا لاین؟ هی نگرانِ سرعتِ پایین اینترنتِ ایران باشیم و به محض قطع شدنِ لحظه ایه اینترنت آقای پشتیبانِ پارس آنلاین را کلافه کنیم.

غم انگیز است، این که آدم هایی که یک روز در کنارشان بودیم، تمامِ کافه های تهران را باهم رفته بودیم و به این نتیجه رسیده بودیم که هیچ جا هات چاکلتِ کافه وصال را ندارد، هیچ تُست فرانسوی ای به خوشمزگی کافه هیچ نیست و گارسون های هیچ کافه ای به خاصیِ کافه نادری نیستند؛ حالا هزاران کیلومتر از ما دورند.

ما آدم هایی که تمام دنیایمان تووی گوشی هایمان خلاصه می شود، باید بیشتر از این که حواسمان باشد دلمان را تووی این دنیای بی درُ پیکر جایی جا نگذاریم، مواظب جا ماندنِ گوشی های موبایلمان باشیم...

/ 19 نظر / 64 بازدید
نمایش نظرات قبلی
دوقلوها

سلام ما به تازگي وبتونو پيدا كرديم خيلي زيباست اميد وارم موفق باشيد بي علي...

دوقلوها

سلام ما به تازگي وبتونو پيدا كرديم خيلي زيباست اميد وارم موفق باشيد يا علي...

زهرا_ض

اما ادم گاهی دلش میخواد،"بعضی ها" باشن،بودنشون رو لمس کنه .

فروغ

سلام سمیرا جونم/یه چیزی یه خواهش ازت دارم روم نیست بهت بگم الانم دارم با خجالت مینویسم میشه اگه امکانش برات هست یه نمونه متن رادیویی برام بفرستی آخه میخوام نوشتن برای رادیو رو یاد بگیرم ببخشید....

محمد حسین

ما آدم هایی که تمام دنیایمان توی گوشی هایمان خلاصه میشود، باید بیشتر از اینکه حواسمان باشد دلمان را توی این دنیای بی در و پیکر جایی جا نگذاریم مواظب جا ماندن گوشی های موبایلمان باشیم... این خیلی خوب بود

فاطمه زاهدی

سلام خانوم راهی عزیز... خوندم پست رو و فقط میگم انشا اله به حق این شبها که ویژه برای دل من و شماست،حال دلتون خوب باشه و خوب بمونه... من رو هم این روزا فراموش نکنین...[گل]

محبوبه

دنیای این روزها؛آدم هایمان را از ما دور میکند و بعدش شعار میدهد که دنیا به سرعت در حال کوچک تر شدن ست و ما هیچ نشانی از کوچک شدن دنیا نمی بینیم ..تنها چیزی که می بینیم دور شدن آدم هاست و هی با خودمان میگوییم لعنتی!مگر قرار نبود دنیا کوچک و فشرده شود؟ استادم توی کلاس جهانی شدن هی داشت جهانی شدن را از نظر دانشمندان تعریف میکرد و هی من فکر میکردم به فاصله م با آدمهام.شاید من دختر خوشبختی باشم که آدم هام خارج از مرزها نیستند اما چه فرقی دارد؟همین که آدم هات را نبینی و ازت دور باشند و یک یشمال باشد یکی جنوب؛یکی غرب باشد و یکی مرکز؛و تو دلت به جیتاک و مسنجر و کاکائو واتس آپ و پیام ها خوش باشد؛یعنی دوری..یعنی نیستند..یعنی جهانی شدن را باید گذاشت دم کوزه؛آبش را نخورد حتی!قی کرد! دلم واست تنگه سمیرا:(

محبوبه

کامنتم ثبت نشد؟:(

محبوبه

و خودت خوب می دانی یکی از آدم های دور منی سمیرا...که هی کم می آورمت..تند تند.. :*

شبیه خودم

نیستی دختر. کجایی؟ چه خبرا؟