باید تذکر بدهم که اینجا وبلاگ من است و هر چیز, دقت کنید " هر چیز " که دلم بخواهد می نویسم. این جا تنها جایی است که دارم و به هیچ قیمتی هم از دستش نمی دهم. حالا اگر بعضی ها فکر می کنند من نا امیدم, شکست خورده ام, دیوانه ام, عاشقم, مدام غر می زنم, یا حتی یک دختر بیست و سه ساله ام که دنیا برایش تمام شده است هیچ اشکالی ندارد! من مسول تفکرات دیگران نیستم, "من مسول گلم هستم". پس اگر کسی احساس می کند اینجا یک سری چرندیات یا توهمات یک دختر مریض نوشته می شود, تنها کاری که می توانند بکنند این است که اینجا را نخوانند. همین!

پ.ن1: هیچ کامنتی خصوصی نمی ماند, چون من هیچ حرف خصوصی با کسی ندارم! پس هر کامنتی که ارسال می شود به نمایش عمومی در می آید.

پ.ن2:پدرم همیشه می گوید هنگام عصبانیت تصمیم نگیر و حرفی نزن, اما من همیشه هم دختر حرف گوش کنی نیستم!