یک: ده روزِ جشنواره با تمام سختی ها، کار زیاد، بی نظمی های بی حد، فیلم های بد و بی خوابی های مداومش تمام شد. بی انصافی اگر نکرده باشم جز چند فیلم که تعدادش از انگشت های یک دست هم بیشتر نمی شود، چیزی در جشنواره امسال ندیدیم و هر روز، بعد از هر سانس که از سالن خارج می شدیم، نگاه پرسشگرانه ای به هم داشتیم و سری تکان می دادیم برای سینمایی که در آن حتا دیگر امیدی به داریوش مهرجویی و بهرام توکلی هم نمی توان داشت.

دو: به ترتیب روزهای اکران در برج میلاد؛ روز روشن، تنهای تنهای تنها، خسته نباشید، دهلیز، استرداد و شاهکار جشنواره امسال، هیس دخترها فریاد نمی زنند فیلم هایی بود که دوست داشتم و بیشتر دوست داشته شدند توسط همکارانِ روزنامه نگار و دوستان منتقدم؛ امیدوارم از شروع سال جدید به دور از دعواهای این روزهای سینما، فرصت اکران مناسب را پیدا کنند تا بعد از  فیلم هایی که با هزینه های بالا و بازیگران بزک کرده که هیچ پیامی برای مخاطب ندارند، شاهد فیلم های خوب باشیم.

سه: آخرین فیلمی که در کاخ جشنواره امسال به روی پرده رفت، اثر پوران درخشنده با نام" هیس دخترها فریاد نمی زنند " بود که با استقبال بی نظیر و غیرقابل تصوری روبه رو شد. بماند که بیش از نیمی از افرادی که در برج میلاد برای دیدن این فیلم حضور داشتند نه سینماگر بودند نه از اهالی رسانه که مشکلاتی هم برای اکران این فیلم خوب به وجود آوردند. اما من بی نظیرترین فیلم جشنواره را در حالی دیدم که زانوهایم در تمام مدت می لرزید. باید تمام قد احترام گذاشت به بانوی سینمای ایران و جسارت مثال زدنی اش برای ساخت این فیلم.

چهار: حواستان جمع دخترهایتان باشد، حواستان برود پی روزگارشان از همان روزهای اول. دل بدهید به حرف ها و درد دل های گاه و بیگاهشان. حواستان باشد مبادا زیر گوشش زمزمه کنید " هیس "، که از ترس حرف هایشان ناگفته بماند ته دلشان. شما را به خدا حواستان باشد. آهای شمایی که دختر دارید، شمایی که فرشته های خدا را به امانت گرفته اید برای زندگی؛ مبادا از بچگی مدام برایشان بخوانید " هیس، دخترها فریاد نمی زنند" که از ترس هایی که خودمان با دست خودمان درست کردیم دیواری بسازند از جنسِ " تابویِ آبرو ". حواستان باشد، آبرو فقط حرف و حدیث همسایه نیست، مبادا این تابوی آبرو را با آرامش دخترهایتان طاق بزنید. با شما هستم، بگذارید دخترها حرف بزنند، بدوند، زندگی کنند، بگذارید دخترها فریاد بزنند...

 

پ.ن1: به محض اکران، اولین نفرهایی باشید که این فیلم را می بینند.

پ.ن2: حواستان جمع دخترک های دورُبرتان باشد، به هرکسی اعتماد نکنید.

پ.ن3: دختر داشتن سخت است در دنیایی که مردانگی کم رنگ است.